By Mascot Records

Arjen Anthony Lucassen – Instruments, backing vocals

Jasper Steverlinck – Lead vocals

Chris Maitland – Drums

Lori Linstruth – Lead guitar

Tracks:

1. Twisted coil (11.43)
2. Leland Street (8.03)
3. Green and Cream (10.32)
4. Season of Denial (10.22)
5. Over (6.11)
6. Perfection? (10.46)

Ακόμα ένα θαυμάσιο αριστούργημα απο τον απίστευτο μουσικο – συνθέτη, παραγωγό, τραγουδιστή, στιχουργό που ακούει στο όνομα, ‘Arjen A. Lucassen’(Ayreon, Stream of Passion, Star One, Ambeon). Μετά το τελευταίο άλμπουμ των Ayreon που κυκλοφόρησε (το ‘01011001’), το φαινόμενο απο την Ολλανδία ασχολήθηκε με αυτό το νέο project, τους Guilt Machine, μια progressive μπάντα και γιαυτό το λόγο ένωσε τον άγνωστο στο ευρύ κοινό Jasper Steverlinck (Arid) για τα φωνητικά, τον έξοχο στα drums Chris Maitland (πρώην Porcupine Tree) και την Lori Linstruth (πρώην Stream of Passion), στην οποία έχει μεγάλη εκτίμηση ο Arjen, για τις κιθάρες. Όσο για τον ίδιο, εκείνος ανέλαβε όλα τα υπόλοιπα, όπως, κιθάρες, μπάσσο, πλήκτρα, μαντολίνο και δεύτερα φωνητικά και φυσικά την παραγωγή. Όσο για τους στίχους, ο Arjen, ενώ συνηθίζει να τους γράφει ο ίδιος, ζήτησε ένα δείγμα απο την Lori, με το οποίο και εντυπωσιάστηκε και έτσι της ζήτησε να ασχοληθεί εκείνη με τους στίχους όλου του δίσκου. Σίγουρα ο δίσκος μουσικά δεν ξεφεύγει απο το στύλ που έχει δημιουργήσει ο Lucassen σε προηγούμενες κυκλοφορίες του, αλλά σίγουρα αγγίζει μια άλλη διαφορετική διάσταση το ‘On This Perfect Day’ όπου με τους διαφορετικού – θέματος και πολυ βαθείς στίχους, του δίνει ένα χαρακτήρα που ξεχωρίζει. Και γι’ αυτό σίγουρα σπουδαίο ρόλο παίζουν οι εκπληκτικές φωνητικές ικανότητες του Jasper, οι οποίες μαζί με τις φοβερές συνθέσεις του Arjen και την μεγαλειώδη απόδοση του progressive ντράμερ Maitland και της Lori έχουν ‘ντύσει’ υπέροχα το άλμπουμ.

Απο το πρώτο κομμάτι κιόλας, το ‘Twisted Coil’, έρχονται στο μυαλό μελωδίες που θυμίζουν Arjen και Ayreon. Ηλεκτρονικές μελωδίες, αληθινοί ήχοι από εργοστάσιο, ήχοι απο κλήση τηλεφώνου κτλ, και απαλές μελωδίες σε βάζουν κατευθείαν στο νόημα για το πού το πάει ο δίσκος. Αυτό που θαυμάζω στον Arjen είναι ο τρόπος που χειρίζεται την μουσική παραγωγή και τις μουσικές συνθέσεις. Τον εκτιμώ αφάνταστα μόνο και μόνο που με κάνει και χάνομαι στις απαλές μελωδίες και τα ηχοχρώματα, όπως έκαναν παλιά (και τώρα και πάντοτε φυσικά) μπάντες όπως οι τεράστιοι Pink Floyd ή ακόμα και οι Dream Theater, άλλα πάντα με το προσωπικό του στοιχείο.

Πρόκειται για μακροσκελής συνθέσεις και κάθε κομμάτι αποτελείται από πολύ ατμοσφαιρικές εισαγωγές που συνεχίζουν σε δυνατότερο ύφος με τις κιθάρες και τα πλήκτρα να είναι οι κυρίαρχα και ‘σβήνουν’ με φωνητικά ξεσπάσματα και έντονα μουσικά συναισθήματα που σε στοιχειώνουν καθολικά. Τα solos της Lori γεμίζουν πανέξυπνα τις μελωδίες (Leland Street, Green and Cream) και τα αρκετά βαρία riffs καθόλη την διάρκεια του δίσκου ξαφνιάζουν ευχάριστα. Για τον drummer Maitland δεν μπορούμε να πούμε τίποτα παραπάνω πέρα απο το ότι πρόκειται για έναν ευφυέστατο drummer. Απλά μοναδικός στο percussion, δίνει το κάτι παραπάνω και αυτός στο σύνολο. Προσωπικά θεωρώ πάντως πως ο δίσκος ακούγεται συνεχόμενα και ειλικρινά δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποιο κομμάτι.

Σκοτεινοί στίχοι με βαθύτερο νόημα πάνω σε θέματα εξαγνισμού της ψυχής, αντιμετώπισης διάφορων εσωτερικών φόβων και ενοχών, συνειδητοποίηση συναισθημάτων και διαφορετική αντίληψη πραγμάτων και συνθηκών αφού πάντοτε η αντίληψη της έννοιας της τελειότητας είναι υποκειμενική. Συνδετικός κρίκος όλων των προηγούμενων είναι το ‘Over’, όπου συνδέει την προηγούμενη μπερδεμένη κλωστή σε μια συνειδητοποιημένη σκέψη στο ‘Perfection?’. Φυσικά δεν είναι ένας δίσκος που τον ακούς για χαβαλέ, είναι απο αυτούς που απαιτούν ησυχία, ηρεμία στο γύρω περιβάλλον και την απόλυτη αφοσίωση του ακροατή. Οι μελωδίες και οι ρυθμοί αν και μένουν στο μυαλό, είναι αρκετά πολύπλοκες, συμφωνικές μελοδραματικές και με αρκετές εναλλαγές στο συνολό τους.

Ακόμα μια παρατήρηση είναι το γεγονός ότι μου φαίνεται απίστευτο το πώς μπορεί ο Arjen κάθε φορά να βρίσκει τους κατάλληλους ανθρώπους για τα κατάλληλα projects. Είναι η μοίρα? Μνημειώδης είναι η απόδοση του Jasper στα φωνητικά (Season of denial, Over). Ο τρόπος που εκφράζει με το ύφος του τα συναισθήματα στην ροή των στίχων απο το πρώτο μέχρι το τελευταίο κομμάτι είναι αξιομνημόνευτος όπως επίσης και το εύρος και οι δυνατότητες της φωνής του. Τελειώνοντας, να πώ πως το debut άλμπουμ των Guilt Machine συνοδεύεται και από ένα πολύ όμορφο artwork. Και θα προκαλέσω λέγοντας πως ο Ολλανδός μάστερ, και να προσπαθήσει δεν θα μπορέσει να δημιουργήσει ποτέ ένα άσχημο ή έστω ένα μέτριο άλμπουμ. ‘Am I guilty?’. Αυτήν την φορά έφτιαξε ακόμα ένα ‘Prog Machine’ το οποίο αξίζει να ακούσετε και εγώ προσωπικά θα περιμένω με ανυπομονεσία την συνέχεια. Σίγουρα από τις κυκλοφορίες που θα ξεχωρίσουν το 2009 και πάρτε ένα δείγματακι για μια πρώτη γεύση εδώ

Ν.Μ.